“Die noot hier, Tom,” en mijn gitaarjuf duidde er een aan op de partituur, “die moet van betekenis zijn.” Eerst was de taalliefhebber in mij gecharmeerd door de uitdrukking, daarna leek deze (eeuwige) leerling-gitarist het ook te snappen. Gewoon één noot uit een lange rij, maar die ervoor werken ernaartoe en die erna mogen het naklinken niet in de weg zitten. De componist vond het niet nodig die noot in het daglicht te stellen: de muziek spreekt voor zich.
Het brugje naar dit tijdschrift? Lees er het artikel met de drie orthopedagogen-op-pensioen maar op na. “We zijn gewoon gekomen om jullie [de interviewers, TD] een plezier te doen.” Niet om zelf in de schijnwerpers te staan. Relaties vormen de kern van hun beroep, zo betogen ze. Niet De Expert Die Het Eens Zal Uitleggen.
De muziek van elke dag proberen te lézen, in wat zich afspeelt tussen mensen, zeg maar. Ook het artikel rond de Circle of Courage toont dat. En proberen we dat soort ‘lezen’ ook niet op school, of in begeleidingsgesprekken? Of bij het team van de cliënt waarbij geprobeerd wordt het off-labelgebruik van psychofarmaca te verminderen of te stoppen?
De partituur van elke dag is soms zacht van karakter, soms wringt ze een beetje. Maar altijd met de verwachting dat het blijft klinken.