Hartenkind. Kinderboek voor pleegkinderen
Lyona Rose
Aldo Manuzio, 2024
Hartenkind, een kinderboek voor pleegkinderen, is geschreven door Lyona Rose, die zelf opgroeide in een pleeggezin. Ze schreef dit boek dat ze destijds zelf graag in haar boekenkast had gehad om te lezen. Dit kinderboek is bij uitstek geschreven voor pleegkinderen én hun klasgenoten en vrienden. Het kan dienen om pleegzorg als thema aan te snijden in de klas. Een echte aanrader. Veel pleegkinderen hebben er immers moeite mee om op school of aan vrienden te zeggen dat ze pleegkind zijn. Ze vinden het vaak lastig om anders te zijn dan andere kinderen.
De illustraties zijn van de hand van Pauline Luiten. Het hoofdpersonage Daan is steeds getekend in grijstinten, zwart-witfoto’s haast. De achtergrond is telkens in kleur en wat vager, dromerig. Het boek bevat veel tekst en eerder weinig tekeningen. Hierdoor is het boek niet direct geschikt voor de allerkleinsten.
Het voor pleegkinderen erg herkenbare verhaal gaat over Daan, zijn pleegouders Sara en Finn, zijn mama Tess en papa Maarten, zijn klasgenootjes en juf.
Het boek geeft een inkijk in hoe het voelt om een pleegkind te zijn. Lyona is er uitermate in geslaagd om dat over te brengen, om woorden te geven aan voor pleegkinderen moeilijke onderwerpen, bijvoorbeeld als pleegkinderen vragen krijgen over waarom ze niet bij hun papa en mama wonen. Of ook de spanning voorafgaand aan bezoekjes van hun mama en papa, een mama of papa die niet naar een bezoek komt, of een onverwachte ontmoeting met ouders, Vaderdag, enzovoort.
Het gaat eveneens over loyauteit (zonder dat woord te gebruiken) ten aanzien van ouders en pleegouders en hoe daar soms spanning op komt.
Het gaat over graag gezien worden en bang zijn dat ze je niet meer graag zouden zien, als er in het pleeggezin een ander kindje bij komt. Behalve de twijfels van Daan zien we ook hoe de zwangerschap van de pleegmoeder ook vragen doet rijzen over zijn eigen baby-zijn, over de periode dat hij misschien nog niet in het pleeggezin woonde, over de confrontatie met feit dat pleegkinderen niet uit de buik komen van hun pleegmama. Iets waar sommige pleegkinderen wel over fantaseren. Maar hoe mooi het ook is dat Daan door zijn pleegmama hartenkind wordt genoemd.
Hou wel in het achterhoofd dat het boek een goed lopende pleegzorgsituatie beschrijft met een mama Tess die instemt met de pleegzorgsituatie, dat het een pleegkind betreft met veel krachten en zonder al te grote problemen, dat Sara en Finn traumasensitieve pleegouders zijn die erg afgestemd zijn op hun pleegkind en tot slot dat Daan fijne vrienden en een dito juf heeft.
Dat is Daan (en andere pleegkinderen) zeker gegund.
Ann Van de Vel